JOLANDA
MULDER
Mijn onderzoek
Al meer dan vijfentwintig jaar onderzoek ik, in de kern, dezelfde vragen, omdat ze me blijven fascineren:
Wat vertelt een stem?
Wat gebeurt er wanneer een mens werkelijk IN zichzelf aanwezig is?
En hoe krijgen ervaringen, hoe krijgt geleefde wijsheid, uiteindelijk een vorm die anderen kan raken?
Die vragen vormen de rode draad in alles wat ik doe.
In mijn werk als dramatherapeut.
In het stemwerk.
In mijn schrijverschap.
In de Werkplaats voor LevensKunst.
En in iedere ontmoeting met mensen die verlangen naar meer vrijheid, meer aanwezigheid en meer echtheid.
Je belangrijkste instrument ben jij.
Als therapeut leren we observeren, analyseren, interveniëren.
Maar, gek genoeg, hoe meer ervaring we opdoen, hoe groter het risico dat we vooral gaan vertrouwen op wat we weten.
Terwijl ons belangrijkste instrument, zo geloof ik tot diep in mijn zijn, niet onze kennis is, maar
Wijzelf.
Ons lichaam.
Onze stem.
Onze aanwezigheid.
Daarom onderzoek ik steeds opnieuw wat er gebeurt wanneer ik mezelf niet langer probeer te verbeteren, maar mezelf steeds meer leer bewonen. Dat is een flinke uitdaging, ik moet het mezelf regelmatig herinneren. De Regisseur in mij, of de Betweter, de Redder, de Overschreeuwer... Ze nemen het soms nog steeds over. Maar ik weet: voor mij draait het in de kern om
Thuiskomen IN jezelf
Voor mij gaat stemwerk niet meer over jezelf laten horen.
Het gaat over leren thuiskomen IN jezelf.
Van daaruit krijgt de stem vanzelf haar eigen klank.
Dat klinkt misschien eenvoudig. Maar ik merk steeds opnieuw hoe gemakkelijk we denken dat we aanwezig zijn, terwijl onze stem iets anders laat horen. Bescherming, controle of oude gewoontes spelen nog altijd een grote rol.
Ik luister.
Dagelijks nodig ik mijn stem uit.
Te vallen én op te rijzen:
Wat wil je me vandaag vertellen?
Ik luister niet alleen naar de stem.
Ik nodig haar uit om te bewegen, te stromen.
En al bewegend vertelt zij haar verhaal.
Ik hou van die verhalen! Van ze allemaal! Van mezelf, en van de ander.
Wat in jou is gerijpt, verdient een vorm.
Na jaren werken ontmoet ik steeds vaker mensen die niet verlangen naar nóg een opleiding.
Ze verlangen ernaar om iets door te geven. Hun eigen manier van kijken. Hun eigen wijsheid. Hun eigen ervaring.
Dat herken ik.
Ook mijn eigen processen en ervaringen zochten steeds opnieuw naar een passende vorm. Ik maakte voorstellingen. Schreef liedjes. Verhalen. Gedichten. Maakte illustraties. Een kaartendeck. Publiceerde het Handboek Gewoon Lekker Galmen. Ontwikkelde workshops en opleidingen.
Steeds opnieuw stel ik mezelf dezelfde vraag:
Welke vorm doet recht aan de essentie ?
Die vraag onderzoek ik nu graag samen met anderen.
Hoe dit onderzoek begon
Mijn onderzoek begon niet in een studieboek maar bij mijn eigen leven. Ik groeide op als jongste in een patriarchaal boerengezin. Ik leerde vechten om mijn plek in te nemen. Mijn stem liep vaak op me vooruit. Ik deed hard mijn best. En andere delen van mezelf hield ik juist zorgvuldig verborgen.
Gaandeweg ontdekte ik dat juist die spanning hoorbaar werd in mijn stem. Dat mensen daarop reageerden. En, soms zelfs, terugdeinsden. Heel naar. Dat was het begin van een zoektocht die nog altijd voortduurt. Via dramatherapie, stemwerk, het taoïsme, Voice Dialogue,Internal Family Systems en vele andere bronnen leerde ik steeds verfijnder luisteren.
Eerst, ik zeg het eerlijk, vooral om mezelf en anderen te kunnen fixen. Maar nu steeds meer, om samen nieuwsgierig te worden naar wat zich wil laten horen. Dan beweegt de rest vanzelf.
Nog steeds onderzoeker
Mensen noemen mij soms scherp. Dat klopt. Ik heb een scherpe blik, die goed kan zien wat er achter de maskers schuilt.
Ik stel vragen, ik spiegel, ik vertraag, versnel, ik luister, ik nodig uit, ik beweeg mee, ontdek mee.
Soms confronteer ik, vooral om ruimte vrij te maken voor iets wat al aanwezig is, wat groots en vrij en helend is.
Onder beschermlagen.
Onder oude overtuigingen.
Onder de gewoonte om onszelf voortdurend te regisseren.
Natuurlijk gebruik ik de methodieken die ik heb geleerd. Ze inspireren me, maar ze zijn nooit het vertrekpunt.
Mijn vertrekpunt is altijd de ontmoeting.
Het lichaam.
De stem.
Datgene wat zich precies op dat moment wil laten zien.
Misschien is dat wel de kern van mijn werk.
Dat ik, samen met de ander, nieuwsgierig en ontvankelijk blijf.
Welkom
Misschien ben je op zoek naar meer vrijheid in je eigen stem en lichaam.
Misschien wil je stemwerk leren inzetten in je werk.
Misschien voel je dat wat in jou is gerijpt een vorm verdient.
Welke vraag je ook meebrengt:
Je bent van harte welkom.
Nieuwsgierig geworden?
Misschien begint jouw onderzoek met een gratis StemScan.
Een eerste ontmoeting, waarin we samen luisteren naar wat jouw stem te vertellen én te bewegen heeft.
.
