JOLANDA
MULDER

Iemand vroeg me: 'Maar wat zijn nou de mooiste momenten in je werk?' Daar hoefde ik niet zo lang over na te denken. Dat zijn zonder twijfel die momenten dat alles klopt, dat alles vanzelf gaat, en dat waarheid zich aandient. Eerst is er dat opbouwende gevoel van spanning. Hier gebeurt iets belangrijks. Hier ligt iets verscholen wat zichtbaar wil worden. Ik weet het nog niet precies, maar ik blijf er heel dichtbij. Dat is hartstikke spannend, want dat wat zichtbaar wil worden,

Twee woorden die elkaar raken en soms verwarren. Raak je overprikkeld door je eigen emoties? Door de emoties van een ander? Door sterke zintuiglijke indrukken? Of leef je al langere tijd in een staat van verhoogde waakzaamheid, waardoor alles harder binnenkomt? Wat de oorzaak ook is: sensitiviteit en emotionaliteit hebben een veilig zenuwstelsel nodig. Wanneer er bedding is, ontstaat er geen overspoeling maar verfijning. Dan worden gevoeligheid en emotie geen last, maar een i

Therapeia betekent: heling, verzorging. Therapeutes: heler, verzorger. Dat roept een ongemakkelijke vraag op: kun je jezelf, als therapeut, therapie geven? In theorie wel. In de praktijk is het lastig. Want hoe kijk je werkelijk naar jezelf wanneer je midden in je eigen nood, blokkade of verwarring zit? Een neutrale derde ziet vaak wat jij niet kunt zien. En toch… er is een tussenruimte. Die ruimte heet: expressie. Wanneer je jouw binnenwereld vorm geeft, in een lied, een tek

Er komt een Vrije Geest bij me in de Stemwerkplaats. Ze leeft haar carrière in een mannenwereld. En ze heeft een ... mannenstem Dat is mooi, dat stuk heeft ze heerlijk ontwikkeld. Maar haar gevoelens krijgen geen plek. Het voelt als een zwakte om die te tonen. En als er toch emotie door haar masker van mannelijkheid heendringt, dan wordt ze direct geremd door haar omgeving. Ze is dat aanpassen en luisteren en inhouden zat! De Roep van Binnen klonk: Het is tijd voor mijn ware