Een koud hart

Toen ik acht was zei mijn meester: 'Niet door je mond ademen, dan wordt je hartje koud'.

Man, man, man, zoiets moet je niet zeggen tegen een angstig meisje.

Deze opmerking is jaren met me meegereisd.

Als je een koud hart hebt, ga je dood, immers.

Wat is nou leven met een koud hart?

Ik heb lang gedacht dat er iets mis met me was, omdat ik zo'n angst had om mijn koude hart.

Ik begreep pas later dat juist door de angst, en andere emoties die ik niet wilde voelen, mijn hart zo koud bleef.

In mijn Stemwerkplaats komen vrouwen die weer willen voelen, die voelen dat het tijd wordt hun hart te openen, die niet willen sterven met een koud, 'gesloten' hart.

En ik zeg ze iets als: 'Als je met wilskracht je hart wilt opwarmen, blijft het koud. Als je móet voelen, voel je niet. Juist omdat je dènkt dat het er niet is, is het er niet. Want je hart ís warm, geloof me.'

En dan doen we verschillende oefeningen om te voelen. Niet wat er NIET is, maar dat wat er WEL is.

Alles wat ik tegen mijn Stemwerkplaatsbezoekers zeg, help ik mezelf herinneren! Alles wat ik met mijn Stemwerkplaatsbezoekers doe, doe ik zelf mee! Zo houd ik ook míjn hart warm. Want weet: Oefening baart kunst.